Zoals ik in mijn vorige blog schreef, heb ik op 17 juni een klacht ingediend bij de Volkskrant over het door Maarten Keulemans geschreven artikel ‘Prinses Máxima Centrum neemt nadrukkelijk afstand van omstreden ‘antivaxstudie’ oncologen’. Ik verwijt de Volkskrant en Keulemans dat het artikel eenzijdig is, er geen sprake is van objectieve verslaggeving, de kop misleidend is en het op cruciale punten onjuistheden bevat. Daarmee voldoet het niet aan het Volkskrant protocol en in strijd met journalistieke ethiek.

Nog dezelfde dag reageerde Keulemans op mijn klacht.

In zijn reactie ging Keulemans niet in op de onjuistheden in het artikel maar probeerde hij mij, net als in zijn artikel overigens, te overtuigen van zijn gelijk.

Het was voor mij reden om een klacht in te dienen bij de Raad voor de Journalistiek. Om duidelijk te maken hoe onzorgvuldig en onjuist het artikel is, heb ik kort de achtergrond van onderzoek geschetst dat onderwerp is in het artikel en een opsomming gegeven van de onjuistheden in Keulemans’ artikel.

1 oktober ontving ik de beslissing van de Raad voor de Journalistiek. Deze komt erop neer dat de raad de klacht niet in behandeling neemt omdat ik geen direct belang heb bij de publicatie en ook mijn hoedanigheid van lezer is daarvoor in ieder geval onvoldoende.

Dit is in mijn ogen een tamelijk bizar standpunt. Hoe kan ik als lezer geen rechtstreeks belang hebben bij zorgvuldige publicaties en journalistieke ethiek?

Aangezien er ook geen ombudsman is, maakt het besluit nog iets anders duidelijk.

Het maakt duidelijk dat er blijkbaar geen instantie is die namens de lezer controleert of kranten zich wel aan de afspraken houden, in dit geval hun eigen code, en de lezer kan rekenen op betrouwbare journalistiek.

En dus beste mensen, realiseer je dat als je een zogenaamde kwaliteitskrant in handen hebt, journalisten zoals Maarten Keulemans ongestraft een stelling kan onderbouwen met onderzoeken die totaal iets anders bewijzen, mensen kan citeren die iets helemaal niet gezegd hebben en andere pertinente onjuistheden kan opschrijven . Er is immers geen onafhankelijke kwaliteitscontrole en dat maakt het zeer onverstandig om er blind vanuit te gaan dat het klopt wat er in de zogenaamde kwaliteitskranten staat.